به نام اهورا مزدای پاک
زرتشت: خورشید باش، که اگر خواستی بر کسی نتابی نتوانی.
این روزها بارانی و نمـــناک و خیســــــم هی از شما ، از درد ، از غم می نویسم هی می نویســــم تا سبک گردد دل من اما چه شـــــــد از این غزلها حاصل من ؟ جز گریــــه های کتبی و آه شفاهــــــــی دیگر برای دل نمانــــــده هیچ راهـــــــــی هی می نشـــــــیند کنج ذهنم خاطراتت آن دست های عاشـــق و چشمان ماتت روزی که چشمانت به چشمانم گره خورد نـــــور نگاه تـــــــــو نگاهــــــــم را می آزرد احساس می کردم شما از آســــــــــمانید مجموعه ای از بهتـــــرین های جهانیـــــــد قلبــــــــــم چه نا آرام بود و تنـــــــد می زد احساس می کردم شما خوبید و من بد ! احساس کردم عشق معنا یافــــت آن روز ناگه غـــــزل لبریز شد از شعله و ســـــــوز احساس کردم بی قــــــرار بی قــــــــــرارم جز کنج چشـــــــمان شما جایی نــــــدارم دل پــــــــــر زد و آمد لب دیــــــــــــوار بامت ذکری مقــــــدس شد همه تکـــــــرار نامت چشمم پراز شب بود و چشمت غرق مهتاب در سینه هامان قلبها موّاج و بی تــــــــــاب می خواستیم از قصّـــــه ها پیشی بگیریم عاشـــــــــــق شویم و راه درویشی بگیریم می خواستــــــــم من خاک باشم تا برویی می خواستم شاعـــــر شوی از من بگویی می خواستم لیلا شوم مجنـــون تو باشی در تار و پـود و هستی من ، خون تو باشی اما خـــــــــــــــــدا یاری نکرد و مُـــــــــرد لیلا مجنــــــــــون زَد و از پشت خنجر خورد لیلا می گفتم این دل آسمان است و تو ماهی ! من آمــــــدم این راه را هم اشـــــتباهـــــی لعنت بر ایــــن احســـــــــاس های اختیاری یک روز می بینی شدیـــــــدا" دوست داری با یک نفر هم گریــــــه و هم راه باشـــــــی در آسمانش دست کم چون مــــــاه باشی عاشق که شد ، می فهمی عاشق نیستی تو با او که عاشق بوده صادق نیستـــــــی تو هی شانه خالی می کنی از بار عشــقش هی می گریزی از در و دیــــــــــوار عشقش تصمیم می گیــــــــــــری که برگردی به دنیا مجنــــــــــــــــون فقط افسانه بود و مُرد لیلا این روزگارِ پســت ، عصر ِبی وفــــایی ست شیرین ترین مفـــــــهوم ِ قرنِ ما جداییست حالا شده عصر ِبقــــــــا بعد از تنـــــــــــــازع لیلا نشــــد، شیـــــرین! و این یعنی تنوع!!! اینجا اگر عاشـــــــــــق بمانی نانجـــــــیبی عاشق نشو ، عاشق شوی خیلی عجیبی این قـــــــــوم آزادند ، زیـــــرا دل ندارنـــــــــد چون ما دلِ از خویشــــــــتن غافـــــــل ندارند من داده بودم دل به رویایـــــــــی خیالـــــــی رویای من ! حالا یقیــــــــــن دارم محالــــی ! می خواستم تا آخـــــــــــــــــر ِ دنیا بیایـــــی دل داده بودم من به چشمی آریایـــــــــــــی اما تو اسکنـــــــدر شدی غارتـــــــــــــگر من ای نیمه ی پنهـــــــــــان من ! ای دیگر ِمن ! در سرزمین ِ دل تو رهـــزن بودی ای دوست بیگانه بودی ! گرچه در من بودی ای دوست آتش زدی در خیمــــــــــــــه های باور مـــــن بــــــر باد دادی بعد از آن خاکستـــــــــــر من حالا فقـــط من مانده ام با کوهِ تردیـــــد ... با این دلِ عاشق ، شما زیبا چه کردیــــــد؟ با این دلِ کوچـــــک که بی تابِ شمــــا بود با پـــــلک نمناکی که بی خوابِ شـــما بود پشتِ "غـــــــزل" در زیر بار درد ، خم شــد در قلب او عشقت نمُرد! اما چه کم شد ... احساس تلخی در درونم شعـــــــله می زد احساس می کردم که "من خوبم ، شما بد!" همیلا محمدی - ۵ دی ماه ۸۷ 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
حال همه ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم آن را شادمانی بی سبب می نامند
...
حال همه ما خوب است اما تو باور نکن
من...
همیلا محمدی
برگی از پاییز 67
