به نام اهورا مزدای پاک
زرتشت: خورشید باش، که اگر خواستی بر کسی نتابی نتوانی.
من ز خود می سوزم همچو خون من کاندر تب من بی که فریادی از این قلب صبور بچکد در شب من بسته پیمان گویی با سکوتی لب من ... دیـــگر تمـــام واژه هایم پوچ پــــوچنـــــــد پروانه های شعر من در حال کــوچنــــــــد انگــار امشب واژه در مـــن بی قرار است دستم به شوق یک غزل ،در انتـظار است وقتی که حتی دست گل پر دشنه باشد وقتی به خون من ،زمـین هم تشنه باشد وقتی خدا جنس دلش از سنـگ خاراست هر شوکرانی برمــــن عاشـــق گواراست! امشب غـــزل لبریز حسی واژگـــون است فرجام این احساس گنگ من جنـون است مرغ دلــم در سینـــه ام سکــنی نـــــدارد از ســـوختــن حتی دگـــر پـــــروا نـــــدارد آتــش فشان عشـــق تـــو خاکسترم کرد دامــن زد انـــــدر جانم و عاشـــق ترم کرد چون شمـع، روحم قطره قطره آب می شد خاموش می شد، ناگهان بی تاب می شد تـــــو رفــتـی و دم بـــــر نیـــاوردم ز دوری کـاری نـکردم جز نشستـن ، جز صبـــوری گـــویـــا دگــر بــا مــن سر یـــاری نـــداری قصـــدی بــــه جـــز آییـــنه آزاری نــــداری من ساده بـودم ، ساده بودم ، ساده بودم من ، ساده در دام شمــــا افتـاده بـــــودم من داشتم در سینه ام یک قلب بی غـش تـــو اهرمن بودی ! دلت از جنس آتـــش آیینه ات پــــنداشتـــــم ، گو سنگ بودی آیینه ای صـــد چــهــره و صـــد رنگ بودی گفتـــم تــو یکتـــایی، اهــورایی ، خدایـی تــــنها تـــو با انـــدوه چشمــــم آشنــایی وقتی تــــــو تنها قبــــله ای بهر نــــمــازم مــن از خــــداهای دروغیـــــن بی نیــــازم اما خدای راستیــــن من چــــه بــد شــــد از لحظــه ای که دل شکستـــن را بلد شد از مـــــن گرفتی دین و ایمان ... وای بر من چیزی نماند از من به جز یک لاشه ، یک تن من آخریــــن قربــــانی یک حس پــــــاکــم شیــطان تــویی ، من آدمم از جنس خاکم دارم به پـایـان می رسم دیگر غمی نیست از هفت دریـا سهم من جز شبنمی نیست اما نه ! من بـــاید ز نــــــو بر پــای خیــزم آب فنــا بـــــــر هستی آتـــــش بــریـــزم من خــاکم و آتـــــش نمی سوزد دلـم را شـــاید فقط کمـــتر نــــمایـــد حاصلـم را باکی نــدارم از عبـــور از آتـــــــش تو خواهم گذشت از عشق داغ و سرکش تو باید خودم باشم. . . همان آیینه ی خوب دیگر نباید بشکنــم با ســگ و بــا چــوب جاری ست در مــن روح آن یکتای خالق نفرین به من گر باز از گردم بر تــو عاشق امــــشب تمـــــام واژه هــایم بی قـرارند راهی به جز مانـــدن و جان دادن نــدارند باید از این پس شعـــــر ــن فریـــاد باشد از بنـــــــــد وزن و قافیـــــــه آزاد بــــاشد مـــن واژه را بر پــلک کاغـــذ می نشانــم مـــن حامی ایــــن واژه های بی زبــانـم ! بـــایــد از ایــن پس واژه هایم سنگ باشند ــر قامت این " دشت بی فرهنـگ " باشند شیــطان نبـــاید لانـــــــه در شعرم گزیند دریــا به شعـــرم می کشم تا او بمیــــرد مـن آدمم از جنس خاک و شعـــر و نــورم از آتش سودابه ها من در عبورم ... ۱۴ اردیبهشت ۸۷ 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
حال همه ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم آن را شادمانی بی سبب می نامند
...
حال همه ما خوب است اما تو باور نکن
من...
همیلا محمدی
برگی از پاییز 67
