به نام اهورا مزدای پاک
زرتشت: خورشید باش، که اگر خواستی بر کسی نتابی نتوانی.
سلام مدتی نیستم...-کوتاه یا بلند نمیدانم!- شما همچراغم باشید،همچراغم بمانید... ـــــــــــــــــــــــــــــــ گفت : وابسته به چشمان تو است زندگی با همه ی سختی هاش ماهی ام چشم تو دریای من است تو هوادار من ِ ماهی باش گفت : وقتی که تو غمگین بشَوی آب دریا که به مد بنشیند دست طوفان که مرا بالا بُرد مرد ِ صیِّاد مرا می بیند! در من او زنده و من زنده در او پولکش برق به چشمم می داد از هراسی که بمیرد ماهی رسم گریه ز نهادم افتاد پُر شدم از گُل و مرجان و گیاه تا که او در من و با من باشد تا چراغ نفسش سو بزند عشق در ثانیه روشن باشد اشک می آمد و هی بر می گشت که مبادا دل ِ ماهی نزند که مبادا بشوم خالی از آب ماهی از خانه ی خود کوچ کند! چشم می بندم و می خندم باز غافلم ... آه که ماهی مرده! آه...چنگال هیولایی ِ بُغض ماهی ِ پولکی ام را برده! آب، راکد ... خبر از ماهی نیست! می زنم داد که : "ماهی ! برگرد" می زند سر به سیاه ِ مُژه هام اشک هایی که مرا دریا کرد... همیلا محمدی- ۲۰ مرداد ماه ۸۸
اما از پست تکراری بهتر است! شاید بشود گفت فی البداهه و پر ایراد!برای او که اول قافیه ها را می نویسد و بعد شعر را! از شما می پرسم: "روی یک شعر کار کردن " یعنی چه؟!آیا می شود روی احساس یک لحظه کار کرد؟؟؟!!! فرمود: " شعــــــــــر یعنی هنجار قافیـــه " گفتم: جناب شاعر ! بیــــمار قافیـــــه!!! شاعر نگشته ای و ندانی چه وحشتیست هی رفتن و برون شـــــــدن از دار قافیــــــه با خشت واژه و گچ عقل و کلنگ و بیـــــــل شاعـــــر که نه ! مهندس معمار قافیــــــــه یک سال نقشه می کشی و طرح میزنی هی می شوی تو دست به دامان قافیـــه آخـــــر دو بیت آهکی و ســــــــرد و زورکی آویـــــز میکنی تو به دیــــــوار قافیــــــــــــه شاعـــــر که نه ! تو تاجــــر طماع واژه ای سرگشــــته در دوراهی بازار قافیـــــــــــــه من نان و شعر میخورم اما تو نانِ شـــــعر من پودِ درد می زنم بر تار ِ قافیـــــــــــــــه این بیت آخر است ، به پایان رساندمش تا بر حــــــــذر بمانم از آزار قافیـــــــــــــــه... همیلا محمدی-شهریور۸۶
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |









