به نام اهورا مزدای پاک
زرتشت: خورشید باش، که اگر خواستی بر کسی نتابی نتوانی.
امشـــب دوباره دست هایم بی قرارنـــــد کاری به کار ایـــــن تن بی جان ندارنـــــــد هی می روند و می رسند و می نویسند از چشمهایی که همیشه خیس خیسند از بغض ســـــــردی که گلو را سر کشیده! از پیــــــــله ای که گرد اندوهت تنیـــــــــده شعـــــــری شبیه غربت زرد قنــــــــــــاری شعـــــــــــــری پر از دلواژه های بی قراری بانو ببین ! این شعر هم مال شما شــــد این بار هم این مثنوی فال شما شــــــــد این روزها زیبا چرا اینقدر سردیــــــــــــــد؟ آخر چــــــرا دیشب دوباره گریه کردیــــــد؟ دستت چرا دست مرا ناگه رها کـــــــــرد؟ بانو بیا جان غزلگیسوت برگــــــــــــــــــرد! برگرد تا شـــب پر شـــــــود از ماه و پولک تو نستــــــــرن باش و غزلگیسو عروسک انگشت ها روی زمین، حالا بگو : پَـــــــر من پَـــر، تو پَــــر ، این آرزو ، آن آرزو پــــَر! لولوی پشت شیشه ها پَر ، خستگی پَر حتی اگر لازم شــــــود دلبستگی پَــــــــر یک دو سه... حالا بادبادکها همه پَر شب گریه ها و بغض و پولک ها همه پَر تنها خیـــــــال کودکی ها پَـــــــــــر ندارد بانوی من جز خنــــــده چیزی برنـــــدارد حالا بگو "سیـــــــــب " و بخند و آرزو کن در سینه هرچه داشــــتی یکباره رو کن بگذار تا خالی شوی در دفتــــــــــــر من بگذار در اشکت بسوزد پیـــــــــــــکر من آن تَب که هذیانش شما باشی قشنگ است دردی که درمانش شما باشی قشنگ است بانو بیــــــــــــــا دردت به جان بی قرارم من جزنگاهت چیزی از دنیـــــــــــا ندارم! ناز نگاهت را خریدم! آشتـــــــــی باش! آن "نسترن " که دوستم هم داشتی باش ۱۳بهمن ماه ۸۷-همیلا محمدی 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
حال همه ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم آن را شادمانی بی سبب می نامند
...
حال همه ما خوب است اما تو باور نکن
من...
همیلا محمدی
برگی از پاییز 67
