تقدیم به چشمهایی که تمام منند در این روزگار حقیر

به ماریا

با تمام فرشتگی اش

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

الا تو ای تمام من ، مرا نگر که خسته ام

و از صمیم خستگی ، به زندگی نشسته ام

تو بی نهایت منی و من نهایت تو ام

اگر که زهر یا عسل ، همه حکایت تو ام

در این غریبه زار گم ، تو هم ولایت منی

به انتها نمی رسم که تو بدایت منی

تو کعبه ی سجود من ، تمام تار و پود من

همیشگی ترین خدا به گنبد کبود من

دلیل هر غزل تویی ، نفس تویی ، عسل تویی

در این زمین بی خدا ، خدای بی بدل تویی

تو بهترین بهانه ای برای زنده بودنم

کسی که عاشق تو شد و دم نزد ز خود منم

منی که عاشق تو ام و تو شقایق منی

تمام شعر و شور من ، همه دقایق منی

برای عشق پاک تو چقدر کوچکم هنوز

و از خیال ابری ات مدام می چکم هنوز

هنوز در خیال من تو قهرمان قصه ای

تو ماه نقره فام من  ، در آسمان قصه ای

تو لایق ستایشی ، تو را سپاس ، ماه من

بهشت خاک پای توست ، عزیز بی گناه من

الا تو ای تمام من ، مرا نگر که مرده ام

و با تمام مردگی ، به عشق تن سپرده ام

مرا نگر که عشق تو تمام هستی من است

شراب چشم های تو دلیل مستی من است

الا تو ساقیا ببین ، مرا که بی خودم ز خود

مدام می رسم به تو و در ترددم ز خود

مدام می رسم به تو ، که با تو خویشتن شوم

برای روح عاشقت ، لباس و پیرهن شوم

و پر کنم تن تو را ، ز شعر و نور و اطلسی

و باورت شود که تو برای من همه کسی

منی که سخت عاشقم و تو همه وجودمی

تویی که پود و تار من ، تویی که تار و پودمی

همیلا محمدی - ۱۹ اسفند ماه ۸۶

 

نوشته شده در چهارشنبه 27 شهریور1387ساعت 10:16 بعد از ظهر توسط همیلا محمدی| |