گویی که میلاد یکی از بهترین فرشته هاست

و من به یاد چشمهای پاک تو خیره به ماه نقره ای

یک آسمان زیبایی و همه به هیئت خداست

تو آن وسط در اوج آزادی نشسته ای و بغض کرده ای

قبای نور بر تنت٬ آری تو دنیایت جداست

چشمان من به مد نشست٬دیگر شدم تنهاترین

دنیای من پست و ولی دنیای تو خالی ز هر گونه ریاست

افسوس من هرگز نبودم لایق عشق بزرگ و پاک تو

خوشبخت بودن حق تو فرشته ی آدم نماست

...

وشعر من در جواب نسترن:

گرم فرشته نام نمایی خدای منی

اگر که کشتی عشقم تو ناخدای منی

اگر که کوه غرورم به زیر پای توام

هزار قصه چو گویم تو ماجرای منی

دلیل بودن و ماندن ٬دلیل زندگیم

بدون تو نفسی نیست چون هوای منی

به دردهای غریبی خیال تو مرهم

طبیب درد که نه ... تو خود دوای منی

در این دیار غریبه که کس نه یار کس است

تویی که همنفس و یار وآشنای منی

بریدم از غم دنیا بیا که تنها تو

انیس و مونس این قلب بینوای منی

در اوج قصه ی غربت من از تو می گویم

که علت غم و شادی وناله های منی

اگر که کفر نباشد به نزد آن یکتا

به عالمی بنمایم که تو خدای منی

                         مرداد ۸۵ -همیلا