تقویم را ورق می زنم. می رسم به ۱۴ مرداد... روز کرامت انسانی !

و با خودم فکر میکنم که تقویم هیچ گاه دروغ نمی گوید. تو تندیسی از کرامت انسانی هستی. و من چقدرافتخار می کنم که میان این همه آدم تو نیمه ی من شده ای. تویی که مرا به اوج می رسانی. تویی که مرا به خودم به حقیقت خودم نزدیک می کنی. و من با تمام نوشته هایم با تمام حرف هایم با تمام اشک ها و لبخندهایم تنها یک حرف  را میخواهم بگویم و آن تکرار ابدی "دوستت دارم" است.

تکراری ابدی ...

ابدی...

ابدی...

شبیه رودخانه ای که با جریان  مداومش زندگی را جاری می کند من با گفتن مداوم دوستت دارم  عشق را در رگهای آبی ات جاری خواهم کرد. امروز روز تولد توست. روزی که به جرات می گویم قشنگترین روز زندگی من است. روزی که خدا تو را به من داد  تا تنها نباشم.همیشه با هم که هستیم به شکرانه ی با هم بودن به آسمان خیره می شویم وآرام  می گوییم: خدایا ممنون.اما  امروز با تمام وجودم فریاد می زنم : خدایا ...ممنون برای همه چیز...

و دستهای مهربان خدا را بر شانه ام احساس می کنم.

امروز روز تولد توست و من هدیه ای که شایسته ی تو باشد در دست ندارم. عزیزترین هدیه ای که تا همیشه می توانم تقدیمت کنم قلبی ست که برای تو می تپد. قلبم برای تو...

دوستت دارم...

با تمام وجود و از صمیم تمام کلمات دوستت دارم.

من و کلمه هایم همیشه برای تو زنده ایم...

                                                                 ۱۴ مرداد۹۰- همیلای تو